Het kon weleens een mooie dag worden vandaag. De weersvoorspelling is prima, het programma gevuld, maar niet te vol. En dat is goed. Het idee is om er een overzichtelijke dag van te maken. Uitgeslapen, lekker ontbeten, al die dingen die je zo graag doordeweeks wil doen, maar waar je alleen in het weekend een toekomt. De mist trekt weg en de zon komt vanachter de wolken tevoorschijn. Op de fiets de stad in. Niet eens met een specifiek doel. Gewoon, lopen. Slenteren, zo u wilt. Winkel in, winkel uit. Een paar boodschappen, verder niks. Ik stel me dan zo voor om ergens op een terras neer te strijken.

De stad is Utrecht vandaag, dus dat terras zal ergens rondom de Dom zijn. Mooi orientatiepunt. En terwijl de zon het gelaat opwarmt, de verse koffie goed smaakt, geniet ik genieten we van de mensen die langslopen, de gesprekken die we -onbedoeld- meekrijgen. Woordjes die mensen fluisteren, de gehaaste tred van een opgejaagde binnenstadbezoeker, de zuchtende blikken van meegetroonde mannen die weer een winkel in moeten en bezakt en bepakt daar weer uitkomen. Zo’n terras zoek ik. Waar ik kan observeren, winkelende mensen kan kijken en ook nog eens een formidabele kop koffie kan drinken. Het leven is goed en mooi, zeker als de zon schijnt.

Is dat alles?
Neen. Vanmiddag gaan we naar #040, of Best -hoe dan ook: PSV-area- om het veertigjarig bestaan van een van vriendins beste vriendinnen te vieren. En vanavond naar Zwolle voor het Thorbeckegrachtfestival om daar met vrienden naar allerlei concertjes te gaan kijken, wijn te drinken en het vrolijke, zomerse genieten nog even door te zetten. Ja, het leven is goed en mooi, zeker als de zon schijnt. Want die maakt een fijn gevoel fijner.

Wat gaat u eigenlijk doen, op een dag als vandaag?

‘Kunst moet overtuigen.’ Zo luidde dit weekend de kop boven een commentaar in het ‘Opinie en Debat-katern’ van de NRC. De kunstsector interesseert me en ik was benieuwd naar de mening van de redactie. Wel, die liegt er niet om en sluit aardig aan bij hoe ik zelf over kunst denk. Een ondervraagde studente constateerde “kunst maakt de wereld vrolijker”. In een lokaal krantje las ik deze week de zin “kunst geeft het leven een wat mooier randje”. In opdracht van de landelijke krant is onderzoek gedaan naar wat Nederlanders nu eigenlijk van kunst vinden. Wel: tweederde van de respondenten verklaarde in de afgelopen drie maanden een of meer voorstellingen, musea of concerten te hebben bezocht. Nederland is dus geïnteresseerd in kunst en cultuur. Aan de andere kant komt uit hetzelfde onderzoek dat ‘de kunsten’ wel eens wat meer rekening kunnen houden met hun afzetgebied- en markt.

Met name de krimp in subsidies leidde tot woede bij in de kunstwereld. Apart. De gehele sector draait zo ongeveer op subsidies en op het moment dat iedereen de broekriem moet aanhalen, dan moet de kunstsector dat ook. Het NRC-onderzoek toont aan dat Nederlanders vinden dat er te veel geld naar de kunsten gaat en dat ze daar te weinig voor terugkrijgen. Is marktwerking dan het antwoord? Nee, niet altijd. Kunst is iets waard, maar soms neemt de waarde (zelfs exponentieel) toe naarmate de tijd verstrijkt. Weinig gekende Hollandse meesters werden in hun tijd gewaardeerd. Werken uit die tijd en van hun hand worden nu publiek beschikbaar via musea. Gesubsidieerd, maar nuttig, want anders verdwijnt ons nationale erfgoed in de toonzalen van gefortuneerde privépersonen. Daar mag dus best wat van ons gemeenschapsgeld heen. Laat wat wijze mensen maar oordelen wat belangrijk genoeg is; ik schik me naar hun oordeel.

Ik heb zelf ook wat kunst in huis. Mag geen naam hebben, die paar werkjes, maar toch. Bovendien is het niet mijn eigendom; ik huur bij de Kunstuitleen. Dat heeft ook met het gevoel van waarde te maken. Het door mij gehuurde schilderij kost ongeveer twee kwartjes per dag, netto. Dat vind ik prima, heb ik er graag voor over, want ik vind het mooi. Sterker nog: ik zou het graag in lengte van jaren bij me houden. Wil het werk graag in eigendom hebben. De prijs van het schilderij (zeefdruk) houdt me echter tegen. Mijn schilderij kost rond de 1800 euro. Dat vind ik veel geld. Heel veel geld zelfs, voor een lijst, vel papier en wat pennenstreken (ik chargeer graag, excuus). Wat ik het werk wel waard vind? Geen idee. Voor 400 euro had ik het graag willen kopen. Maar meer? Geen idee. Uiteindelijk is dat marktwerking; vraag en aanbod ontmoeten elkaar.

Afgelopen zomer was ik op het Utrechtse festival ‘De Beschaving‘. Veel cultureel-begane figuren bij optredens, expressies en voorstellingen. Er zou een ‘schreeuw’ georganiseerd worden, een luidruchtig protest tegen het ‘schandalige’ beleid van staatssecretaris Halbe Zijlstra. Ik zei direct: “Ik doe niet mee hoor”. Wat een onzin. Natuurlijk, in een beschaafde samenleving behoort protesteren tot de middelen die een maatschappij ter beschikking staan. Maar ik was en ben het zo oneens met de gedachtengang. Ik wil niet betalen voor allerlei prutsmuzikanten of gesjeesde kunstonderwijsstudenten die lekker cultureel staan te doen van mijn belastinggeld. Ga gewoon werken, of zorg ervoor dat er behoefte is aan je product, aan je werk. En als er behoefte is, dan is er ook vraag en ontstaat er zelfs handel. Hoe simpel kan het zijn.

Afgelopen zondag zijn we gaan eten bij brasserie Goeie Louisa  in Utrecht. De recensies op Iens en andere diningsites waren vrijwel allemaal lovend en ook via de tam-tam kwamen louter positieve geluiden tot ons. Kortom: reserveren en gaan. Op de website wordt een ogenschijnlijk smakelijk menu aangeprezen. Wie op zondag komt kan ook kiezen voor een vast menu. Vaak zien die menu’s er lekker uit. De prijs is schappelijk: 3-gangen, 25 euro per persoon; prima. Bij aankomst werd de jas netjes aangenomen en werden we aan een tafel in het keukengedeelte geplaatst. Mooie plek; leuk om mensen te kijken, uitzicht op de verrichtingen van het keukenpersoneel, helemaal goed. We werden vlot voorzien van een schaaltje zwarte olijven en een amuse (krokant bakje van koekdeeg met een tonijnvulling) waarna de drankjes gebracht werden. Wij kozen voor de witte huiswijn, de ‘Face to Face’, een Verdejo uit 2008 van het huis Bodegas Monte la Reina. Nou, das een fijn Spaans slurpertje. Prima wijn tegen een courante prijs (4,25 euro per glas). We kregen er een (gratis) karaf water bij. Er kwam (erg) lekker vers brood op tafel en de olijfolie werd uitgeschonken. Fijne olijfolie, met wat zout; het smaakte allemaal prima.

Dan het voorgerecht. Op een mooi bordje werd een fijn stukje gerookte forel met venkelgazpacho geserveerd. Mooie smaak, niet heel uitgesproken, maar prettig neutraal. De venkelgazpacho was helder en lekker koud en werd netjes aan tafel pas uitgeschonken. Een mooi gerecht. Als hoofdgerecht (we kozen voor het menu van 25 euro) kwam er big. Of varken, als u dat liever ziet. Hoe dan ook: het dier was dood en in plakken gesneden. Twee van die plakken op elk bord, met wat groente. In culinaire termen: Biglende gegaard met honing en tijm, bonne femme garnituur in een nieuw jasje. Lekker gerecht. Mooie portie vlees, lekkere -kort gegaarde- garnituur, goed op smaak. Vooral de grote erwten die net over de kook heen waren gehaald waren fijn. Ik mis toch nog een hap aardappel bij dit gerecht. Zo zou er mooi een gepofte aardappel bij passen, of wat in de oven gegaarde aardappeltjes. Geeft wat meer bite en body. Als nagerecht stond er een Tarte tatin met calvados saus op het menu. Lekker hoor, maar daar komen we niet voor. Met de bediening overlegd of we -tegen betaling van een meerprijs- ook voor de kaas konden gaan. Welnu, dat kon. Wat een wonder;)

De kaasplank werd voor 7,50 per persoon extra op de rekening gezet. Alleszins redelijk als je ziet wat je er voor krijgt. 7 mooie stukjes kaas met een begeleidend kaartje erbij, zodat je weet wat je eet. Het kaasplankje is samengesteld door boerderij De Lindenhoff (niet te verwarren met het toprestaurant uit Giethoorn). De toppers: een Royal Briard Suzérain uit Normandië, super zacht, de Napoleon Pyrenees Brebis (moet u eens raden waar die vandaan komt), een mooi smeuïg schapenkaasje, en de Friesisch Blue, een halfhard blauwaderkaasje uit Duitsland. Ook het Zwitserse hooikaasje was erg lekker. Eigenlijk gewoon een topkaasplank. En zeven stukken kaas, dat krijg je lang niet altijd! Complimenten daarvoor. Enig puntje van aanmerking: er had wel een blauwe druif bijgemogen. We dronken er een erg lekkere Marsala bij (zit tussen sherry en port in). Hiervoor rekende men 6 euro per glas. Na het eten nog een kop koffie met fijne zoetigheden en daarna op de fiets richting huis.

Een erg lekker avondje uit in hartje Utrecht. We betaalden uiteindelijk 115 euro voor eten, 4 glazen wijn, 2 glazen Marsala, de kaas en de koffie, aangevuld met een tip (11, 50). Aanrader. Als je je aan het menu houdt en niet teveel extra’s neemt, dan kom je met veel voor weinig weg.

Sinds een maand of drie kom ik een stuk vaker in Utrecht dan voorheen. Ik kom er niet zonder reden; vriendinlief woont er. Nou is madame nogal obsessief fietsster, zodat ik noodgedwongen veel van deze stad op de fiets te zien krijg. En ik moet zeggen: ik begin er lol in te krijgen. Utrecht blijkt een leuke, en zelfs vrij compacte stad te zijn. Je bent vrij snel in het centrum, ik zit smorgens vroeg ook vlot op de snelweg, er is genoeg te beleven en de binnenstad is prachtig. Kortom: een plek waar ik wel zou kunnen aarden.

Niet minder belangrijk is het sociale leven in de stad. Als je gestudeerd hebt weet je dat: studenten maken de stad. Daar mag je best anders over denken, maar de levendigheid die studenten meebrengen, gekoppeld aan de afgestudeerden die er blijven wonen en de mix met autochtone inwoners zorgen voor een vibrant geheel. Universiteitssteden hebben dat veel meer dan HBO-steden. Het leeft. Met name als de zon schijnt is het genieten. Benen worden ontbloot, vrouwen paraderen door de straten en flaneren van boetiek naar terras, muzikanten spelen een vrolijke melodie en je hoort mensen feestelijk proosten met gevulde glazen. Ik heb in Groningen gestudeerd, heb (voor altijd) een zwak voor die stad, maar moet zeggen dat Utrecht de voorkeurspositie van ‘er gaat niets boven…‘ in rap tempo aanvalt. Zo dronk ik vorige week, met goede vriendin Ingrid, een drankje op het de Neude. Gezellige terrassen, mensen maken plezier, een uitnodigend geheel. Even daarvoor -want daarover ging dit blogje eigenlijk- hadden we een hap gegeten bij Sparkling, een relatief nieuw restaurant in de Voorstraat in Utrecht. Bezoekers van de website krijgen eerst een nogal lovende recensie vanuit De Telegraaf voorgeschoteld. Om eerlijk te zijn; de mooie woorden van culinair recensiste Barbara Sanders trokken me over de streep en ik reserveerde er voor de dinsdagavond.

Bij binnenkomst werden we direct hartelijk welkom geheten door de gastheer. We kregen een prima plek; weliswaar in de buurt van de deur, maar niet hinderlijk qua tocht of inloop. Het was niet bijzonder druk; zo’n 60% van de stoelen was bezet, een mooie score voor de dinsdagavond. Er werd hard gewerkt, maar de gerechten kwamen in een mooi tempo uit de keuken, waren goed geportioneerd, heerlijk op smaak en met zorg op het bord gelegd. We werden ontvangen met wat brood, wat zoute boter en een olijfolie-tapenade met parmezaanse kaas. Erg lekker. Naast de (witte) huiswijn kwam er ook een glas koud water voor beide op tafel. Het water werd de hele avond attent aangevuld: gratis. Hoe fijn, hoe gastvrij! Als voorgerecht kozen we voor het plateau met fingerfood. Dit is een royale schaal vol met allerlei heerlijkheden, die ook in iets grotere porties als afzonderlijk voorgerecht verkrijgbaar zijn. Redelijk vissig, maar wel erg lekker. De sashimi was echt geweldig!

Als hoofdgerecht -over vissig gesproken- kozen we beide voor een gebakken harderfilet met coquilles en een beurre blanc saus. Wat rijst en groenten erbij: zalig. Echt, doe nog maar een bord. Superlekker gerecht. Ben nu al benieuwd naar een hoofdgerecht waarbij de coquilles de boventoon voeren. Zet het op de kaart, laat het even weten en ik kom proeven. Geweldig ingrediënt. Tot slot namen we koffie en cappuccino met wat lekkers erbij. Lekkere koffie met fijne zoetigheden. Ook hierop niets aan te merken. Wat dan wel? De rekening? Ook dat niet. Na een uur of drie en een avond met uitstekende verzorging kwam de gastheer aan met een rekening van iets meer dan 8 tientjes. Dat maakt Sparkling tot een restaurant om terug te komen. Natuurlijk, gastvrij zijn kan iedereen, goed koken is al een ander verhaal, maar de combinatie van die eigenschappen gekoppeld aan een vriendelijk tarief is awardwinning.

Afgelopen zondag trouwens weer een Utrechts etablissement bezocht: Goeie Louisa, oftewel: de brasserie van vijf-sterren hotel Karel V. Schitterende accommodatie. Daarover morgen, of overmorgen, meer. En voor sushi-liefhebbers: watch out. Sushi Wang komt ook nog aan de orde…

Vroeger ging je, om je te oriënteren op een vakantiebestemming, af op de plaatjes in de reisgidsen. Met een beetje geluk had je een kennis of familielid die al eens ‘daar’ geweest was: een welkome bron van informatie. Die methode is achterhaald. Er zijn genoeg websites met reiservaringen te vinden (zoals Zoover.nl en Vakantiereiswijzer.nl) zodat je een goede keuze kunt maken. En ook via Twitter kreeg ik vooral tal van tips, met name toeristisch. Toch kan het ook dan misgaan. We hadden een heerlijke vakantie hoor, in Adonis Resort op Tenerife. Wij zaten in Castalia Park. Heel gezellig, veel plezier, weinig wanklank, maar toch. Dit is de recensie die ik op ‘Zoover’ postte:

“Uiteindelijk hadden we een heerlijke vakantie. Maar daarvoor moesten we wel wat ‘eisen’ overboord zetten. Bij aankomst bleek het 2-kamer appartement niet voorzien van airco. Een fout bij het boeken, want dit stond ook niet bij de beschrijving. Bij de receptie wat koelte geregeld door een ventilator a 15 euro per week te huren. Verder zijn de bedden slecht, niet stevig en de matrassen vrij dun. Het zitje (terras) was ‘s-avonds heerlijk: aan een winkelgootje (de naam ‘Boulevard’ zou teveel eer zijn). Het ontbijt bij ‘Adonis’ is echt zonde van je geld. Boek gewoon logies en koop voor een paar euro dagelijks wat broodjes en beleg bij een supermarkt (bv de Spar bij het strand; ruim assortiment, dagelijks verse broodjes en beleg). Strandstoelen zijn niet gratis; 7 euro per persoon per dag. Pingelen is mogelijk;) Zwembaden bij het hotel niet uitgebreid, eerder klein, wel schoon. Receptie is wisselend; verwacht niet heel snel geholpen te worden. Niet elke receptionist spreekt goed Engels.”

Bij het vertrek spraken we ook een echtpaar dat -met 2 kinderen- all inclusive hadden geboekt bij Adonis in Tenerife. Die voelden zich zwaar bekocht. Slecht ontbijt, matige lunch en zeer slecht diner. Voor als je all-inclusives uit bijvoorbeeld Turkije gewend bent een lachertje. Karig aanbod, kwaliteit zeer matig, 1 koffie-automaat op 250 ‘eters’, allemaal niet toereikend. En dan hoor je “maak je niet druk, je bent op vakantie”. Precies. Ik wil me ook niet druk maken, maar zorg er dan voor dat de faciliteiten goed zijn. Voor 2000 euro mag je meer verwachten dan dit. En dan hebben we het nog niet eens over die ‘kakkerlakken’ van een centimeter of vijf die door je appartement banjeren…

Eettip
Bij Capri, richting het strand, eet je heerlijk. De Gazpacho is heel lekker, de risotto’s geweldig. Ook Coeur de Filet is prima, iets duurder, maar je eet er goed. Restaurants zitten tegenover elkaar en hebben dezelfde eigenaar.

Internettip
Huur en gebruik een Droam. Want gewone data-roaming is niet te betalen.

Dranktip
Op het strand zit, links van de trappen vanaf de ‘koopgoot’ gezien, een klein strandtentje. Het humeur van de Italiaanse uitbater klaart zienderogen op als je een paar euro voor ‘m achterlaat na de bestelling. Hoe dan ook, de cocktails ‘Daiqiri’ en ‘Mojito’ waren meer dan lekker en geweldig. Doen! Ook de ‘Bloody Mary’ was lekker, begreep ik van vrouwlief, maar mister Italiano heeft niet altijd tomaten(sap). De koffie valt tegen, niveau Senseo, ijsjes zijn overal zo ongeveer dezelfde prijs. Op de foto: een Pina Colada (beetje lafjes) naast een Negroni. Die laatste is de sterkste cocktail die op het strand geserveerd wordt: een flinke scheut Gin, een deel Vermouth en een deel Campari. Een beste slok!

*Update, 04-08-2011, 13.24 uur*: Geen kevers, maar kakkerlakken. Ook niet heel smakelijk natuurlijk.

Een van de lekkerste gerechten om te maken is patat. En dan niet gewone patat, nee: goeie patat. Die snijd je zelf. Uit aardappelen, mocht u niet doorhebben waar de patat vandaan komt. Nederlandse patat -of nog beter: Belgische (alwaar men het frieten noemt)- wordt gemaakt door een rauwe aardappel te snijden op gewenste formaat en dan de friet te frituren.  De beste manier is om de frieten eerst 4 minuten op 150 graden te frituren, dan een half uurtje laten rusten/uitlekken en daarna nog een paar minuten afbakken op 180 graden. En dan krijg je echt heerlijke frieten. Probeer ook eens te variëren! Strooi er bijvoorbeeld eens paprikakruiden overheen! De gezondste manier om patat tot je te nemen is niet met vette mayonaise, maar met gezonde ketchup. Daar kan geen groente tegenop! Andere lekkere sauzen om mee te combineren: de nieuwe Aioli zongedroogde tomaat van Remia. Echt, een delicatesse! Of hak een vers bieslookje in hele kleine stukjes en meng die door de mayonaise. Lekker en opeens is je saus ook veel gezonder geworden. Eet smakelijk!

Wat is jouw favoriete patatrecept?

Ik had voor de easy way kunnen gaan en het restant van de ovenschotel risotto van gisteren kunnen opbakken. Maar onderweg naar huis begon het te knagen. Vanavond niet liever toch even iets anders uitproberen? Goed, knagen werd koken, kortom. Ik hou er wel van om wat met kruiden te rommelen in de keuken. Om een voorbeeld te noemen: bij rijst en groenten hoeft echt geen saus (sorry, Uncle Ben, en aanverwanten). Als je de groenten voorziet van een fijn kruidig laagje en dat een tijdje meebakt/stoomt dan krijg je een fantastische smaak. Voorbeeld: een mengsel van bonen, (rode) paprika, prei en taugee waar je dan tijdens het roerbakken oregano, italiaanse kruiden, lekker veel koriander en wat marjolein meebakt (deksel erop en laten smoren, daarna nog een of twee keer omscheppen), met wat zilvervliesrijst: echt perfect.

Nou goed, vanavond dus wat anders. Ik ging voor bakbloedworst met rode kool. De rode kool is het lekkerst als je ‘m een dag vantevoren maakt met mooie kruidnagel. Niet aan gedacht, dus nu geen verse kruidnagel, maar gemalen kruidnagel gebruikt. Beetje smokkelen, maar toch erg lekker. De rode kool aan de kook gebracht, daarna vuur getemperd en een dikke veertig minuten laten stoven. Dat mag best langer, overigens, maar die tijd had ik niet, er moest ook nog gezwommen worden. De bakbloedworst was al in huis (niet versgemaakt, helaas; t is wat onhebbelijk maar wel zo ontzettend lekker). Even kort door een schaaltje melk heen halen en met wat bloem bestrooien, daarna in de hete boter aanbakken en het vuur temperen. Ondertussen een appel (ik gebruikte vanavond de Gala) in kleine blokjes snijden en na de bloedworst bakken in het restant van de boter. Je kunt er aardappelen bij eten, of puree, of helemaal niets. Ik heb een klein beetje puree gemaakt (uit een pakje) en dat als basis op het bord gelegd. Flink veel rode kool erbij (het voordeel van de gemalen kruidnagel is dat je de knoppen van het goedje er niet eerst uit hoeft te halen:)) en de gebakken appelblokjes er doorheen. Superlekker gerecht, vrij snel op tafel en niet heel erg ongezond.

Oh ja, de kruidnagel -u wist het vast wel- is natuurlijk ook onmisbaar bij het goed klaarmaken van mooi rund- en stoofvlees, zoals sucade. Binnenkort maar weer eens doen.

Een tijdje terug beloofde ik meer blogs. Ik kondigde aan iets meer over eten te schrijven (op het werk vragen ze al met regelmaat of ik de hele dag door eet; antwoord = nee, dat was vroeger:)). Vandaag na een prachtige autorit door een deels besneeuwd landschap naar huis gereden. Onderweg groeide het idee om weer eens iets met risotto te maken. Zo gezegd, zo gedaan, maar wel een variant op de normale uitvoering van deze natte rijst. Je kunt de risotto gewoon op een normale manier koken en serveren, maar ik besloot om er een ovengerecht van te maken.

Stap 1 is uiteraard het klaarzetten van de ingrediënten. Daarna was het tijd voor de soffrito: de Italiaanse benaming voor de basis van het gerecht: het fruiten van een ui. Er kan ook knoflook bij (en/of -vaak een verborgen ingrediënt als ik kook: gember) maar dit keer alleen wat ui met een paar pijnboompitjes. Na een paar minuutjes een klein bakje met gesneden hamblokjes erbij in de pan en even roerbakken. Dat ziet er dan zo uit. Ondertussen staat de oven al aan. Liefst op zo’n 190 graden, hangt ook een beetje van het type oven af. Na het roerbakken van de ham, gefruite ui en pijnboompitten gooi je een half pak risottorijst (liefst een mooie rijst uit een kookwinkel (in Zwolle heeft Schuttelaar geweldige risotto! -of uit de Excellent serie van AH) in de pan en bak je die even mee. Dit noem je de Tostatura, trouwens:). Ondertussen kook je een ruime halve liter water met een bouillonblokje in een pan. Schep het mengsel met rijst, ui en ham in een (ingevette) ovenschaal en schenk de bouillon er overheen. Na deze stap nog even met een spatel door de schaal heen om de bouillon goed met het baksel te vermengen en dan de oven in (afhankelijk van de oven zo’n 30 a 40 minuten). Hierna heb je even de tijd om wat anders te doen. Zet nu ook wat groenten klaar (bv wat doperwten, fijne bonen of een rode paprika) en snijd de groenten klein. Kook ze even tijdens de laatste 5 minuten van de ovenperiode en laat ze daarna uitlekken. Haal de schaal uit de oven en gooi de groenten in de ovenschaal. Maak er een mooi mengsel van met de risotto die de bouillon heeft opgenomen. Doe er een blokje boter door (optie, hoeft zeker niet) en strooi er wat geraspte kaas overheen. Vaak wordt de kaas meegeroerd, dat kan, maar ik ben er geen voorstander van. Indien mogelijk een mooie oude kaas, trouwens. Daarna de finishing touch: pak een stronk witlof, snijd het onderste deel er af en rasp wat witlof over de schotel. Naar smaak nog wat peper en/of zout toevoegen en dan zo heet mogelijk opeten. Superlekker en (de oventijd niet meegerekend) binnen een kwartier a twintig minuten klaar.

Ook lekker: gebruik in plaats van de ham eens stukjes salami. De risotto krijgt er wat meer pit van. En is het teveel? Lekker afgedekt in de koelkast bewaren, ook op dag 2 is het nog heerlijk. Even wat koriander toevoegen, beetje oregano en je hebt een compleet ander gerecht.

Om Hans Teeuwen maar eens te citeren, ‘ik hou van muziek. Mooie muziek’. Afgelopen vrijdag zat ik helemaal in m’n element achter de pc plaatjes te luisteren. En zo, van het ene op het andere moment, wordt de populaire muziek van nu verwisseld voor wat klassieke klanken. Ik had het er online over, in wat tweets, en het is best aardig om te zien dat er ook in het begin van de nacht mensen terugpraten en naar muziek gaan luisteren. Zo draaide ik een paar keer het allegro uit de Drie Violen van Bach, gespeeld door het Bach Collegium Stuttgart. Deze cd. Het -volgens mij mooiste- stukje beluisteren kan op Youtube. Vanavond na een dramatische squashnederlaag tegen vriend Erik leek het me fijn om weer een stukje muziek uit te zoeken. In een mailtje kwam ik toevallig een link tegen naar het Nessun Dorma van Pavarotti. Toevallig, want ik heb er lang niet altijd zin in. Maar mooi is het natuurlijk wel. Zo’n beetje Puccini’s meesterwerk, al zal ik nu wel wat liefhebbers tegen de haren instrijken. Over strijken gesproken, de uitvoering van Vanessa Mae van het Nessun Dorma (oa gespeeld op de Olympische Winterspelen in Turijn, bij het kunstschaatsen) is prachtig. En als ik er dan toch nog één mag noemen, beluister dan ook eens de opname van Andrea Bocelli. Ook prachtig!

En daarna, daarna streken we nog even verder. Met Air on a G string (Bach), in een uitvoering van Sarah Chang. Heb haar één keer gezien tijdens een Prinsengrachtconcert in Amsterdam en sta eigenlijk te popelen om opnieuw een concert te bezoeken. Prachtig. Luister maar eens. Fijne muziek. Want, zoals ik al zei, ‘ik hou van mooie muziek, met gevoel gespeeld door musici die hun instrument meester zijn en bereid zijn daar moeite voor de doen.’ Ik citeer graag;)

Ergens na de zomer had ik bloginspiratie. Ik heb in veel hoeken en gaten gekeken, maar ben de inspiratie op de een of andere manier kwijtgeraakt. Misschien vanwege de drukte, misschien heb ik wel een heel saai leven. Wie zal het zeggen. Hoe dan ook, ik probeer het nu weer wat op te pakken. Door te kijken naar tweets zie ik wat me boeit, of waar ik druk mee ben. Dat zijn een paar dingen: Delinyah, sport, koken, leven. Gek genoeg al die dingen waar m’n blog over zou moeten gaan. Laat ik beginnen met wat blogs over koken. Dat doe ik in ieder geval elke dag, althans: dat probeer ik te doen. Meestal twitter ik er over, fotootje erbij, klaar. Iets uitgebreider zou dat best hier kunnen staan. Soort kookschrift. En nou kan het best zijn dat dat u niet interesseert. No problem. Dan lees je het lekker niet. Voor al diegenen die wel benieuwd zijn of wellicht een keer een vorkje willen meeprikken; laat het weten in het reactievenster. Daar is dat ding voor. Met een beetje mazzel komt er vanavond nog een stukje te staan over het gerecht van hedenavond: gezonde garnalenroerbak. En anders doen we dat morgen.